EUCLID - HEAVY EQUIPMENT
By Dr. Acid_000
Οι Euclid κατάγονταν από την πόλη Haverhill, Massachusetts και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Bass, Vocals – Maris
Drums, Vocals – Jay Leavitt
Guitar, Vocals – Ralph Mazzota
Leader, Guitar, Vocals – Gary Leavitt
Με αυτή τη σύνθεση ηχογράφησαν το 1970 στην Amsterdam records, το μοναδικό τους lp, με τον τίτλο Heavy Equipment. Πως αυτή η εταιρεία του παραγωγού Bob Thiele, με λίγους αλλά σημαντικούς καλλιτέχνες (κατά το πλείστον της Free Jazz και της Soul), κυκλοφόρησε ένα δίσκο που δεν είχε καμία σχέση με το ρεπερτόριό της (ίσως ο μοναδικός αμιγώς Rock δίσκος της), ίσως φανεί περίεργο για εμάς σήμερα, όμως αρκετά συνηθισμένο για εκείνη την εποχή, όπου πολλά Underground συγκροτήματα έβρισκαν καταφύγιο ακόμα και σε μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες, ανεξάρτητα αν για διάφορους λόγους έμειναν στην αφάνεια.
Ας περάσουμε στον δίσκο, που ανοίγει δυναμικά με το Shadows of Life. Ένα κλασικό Hard Rock κομμάτι, με σκληρά κιθαριστικά περάσματα, αρκετά βαρύ, που αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Γεμάτο κομμάτι χωρίς να χάνει την διαύγεια του σε περιττούς πειραματισμούς. Αλλαγή σκηνικού με κατεύθυνση την ψυχεδέλεια στο On the Way. Εδώ τα υπνωτικά φωνητικά, έρχονται αντιμέτωπα με ξαφνικά καθοριστικά και επιδέξια κιθαριστικά riffs, τα δε echoes κατάλληλα προσαρμοσμένα, προσθέτουν στο κομμάτι μια τέλεια πινελιά κομψότητας. Επιστροφή στο Acid Hard, με το Bye Bye Baby. Παράξενο κομμάτι, τριπαριστό, με τα φωνητικά να σε παραπέμπουν εναλλάξ, άλλοτε σε πιο Pop και άλλοτε σε πιο Hard καταστάσεις και την κιθάρα να χτίζει μεθοδικά το οικοδόμημα, επιτυγχάνοντας πλήρως τον στόχο της. Κορυφαίο κομμάτι. Συνέχεια με την καλύτερη διασκευή που έγινε ποτέ, στο πολυδιασκευασμένο Gimme Some Lovin, του τεράστιου Steve Winwood. Τι παίζουν οι άνθρωποι εδώ; Κυριολεκτικά σε αφήνουν άφωνο. Ένας μονότονος διάλογος, μπάσου - κιθάρας και μια ερμηνεία που δεν έχει προηγούμενο, Όχι μόνο το κάνουν εντελώς δικό τους, αλλά σε κάνουν να προτιμήσεις αυτό από το πρωτότυπο, αν και διαφορετικό στυλ το ένα από το άλλο. Ένα Soul κομμάτι, να μεταμορφώνεται σε Heavy, δεν είναι κάτι που το συναντάς εύκολα (για να μην πω ότι δεν έχει ξαναγίνει), σπάζοντας όλους τους κανόνες και βάζοντας δικούς στους .Θέλει τόλμη να το ρισκάρεις, όμως οι Euclid το έκαναν, ξεπερνώντας τους εαυτούς τους. Σοκ και δέος. Το πολύ καλό First Time Last Time, με την υπέροχη κιθάρα και την παθιασμένη ερμηνεία του, θα κλείσει την πρώτη πλευρά πάντα στο μοναδικό Hard Rock ύφος του συγκροτήματος.
Με εφέ, καμπανάκια και διάφορους ήχους, ανοίγει η δεύτερη πλευρά με το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου, το Lazy Livin. Ένας ύμνος από την αρχή μέχρι το τέλος. Συνδυασμός Heavy με κάποιες ''μπιτλικές'' αναφορές, χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς .Είναι οι Euclid τελεία και παύλα. Πιο σκληρό το 97 Days, που ακολουθεί. Όλα λειτουργούν όπως πρέπει, στο ίδιο πάντα υψηλό επίπεδο, που μας έχουν συνηθίσει. Στο ίδιο μοτίβο και το She's Gone, που ακολουθεί. Ίσως, λίγο κατώτερο από το προηγούμενο, αλλά αξιοπρεπέστατο. Ο δίσκος κλείνει με την διασκευή του It's All over Now. Και εδώ έχουμε άλλη μια εκπληκτική διασκευή, εντελώς διαφορετική από αυτή των Rolling Stones. Πιο Hard, με έξοχα κιθαριστικά σολαρίσματα και αυτή, από τις κορυφαίες που έγιναν ποτέ. Το συγκρότημα το ''έχει'' με τις διασκευές και μας το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία, όπως αυτή η τελευταία.
Αυτός ήταν ο αριστουργηματικός δίσκος των Euclid. Από τα σπουδαιότερα μεταψυχεδελικά Acid Hard Rock συγκροτήματα και ας μην έκαναν τίποτα άλλο μετά. Χάθηκαν και αυτοί όπως τόσοι άλλοι, αλλά δεν ξεχάστηκαν. Μια μπάντα που μπορούσε εύκολα να περάσει από το ένα είδος μουσικής στο άλλο, χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Ο δίσκος τους θα μνημονεύεται για πάντα και αποτελεί κόσμημα για κάθε δισκοθήκη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου