ID - WHERE ARE WE GOING
By Dr. Acid_000
Οι Id κατάγονταν από την New York (άλλες πηγές αναφέρουν το Texas ή το Maryland) και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Kevin Orsie - Bass Guitar, Vocals
Ralph Jenkins - Drums, Vocals
James Albert - Guitar [Slide], Producer
David Oickle - Guitar, Lead Vocals, Mellotron, Written-By, Producer
Gary Oickle - Lead Guitar, Written-By
Bob Halsal - Mellotron, Engineer
Ο μοναδικός τους δίσκος ηχογραφήθηκε το 1975, όμως κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα στην Aura Records (1977). Ας τον δούμε πιο αναλυτικά. Εισαγωγή με το space progressive, Sunrise (A New Day). Από τις πρώτες νότες αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις να κανείς με ένα ιδιαίτερο συγκρότημα και έναν ήχο, που δεν τον συναντάς εύκολα στις Αμερικάνικες μπάντες της εποχής. Το Mellotron, η κιθάρα σε καθαρά ψυχεδελικό ύφος, το απότομο κόψιμο των ντραμς προς το τέλος του κομματιού, μας οδηγούν με υπερβολική ταχύτητα σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Η απουσία φωνητικών, αφήνουν τα όργανα να ξεχυθούν με αριστοτεχνικό τρόπο σε όλες τις κατευθύνσεις, προσαρμοζόμενα σε ένα αρχικό πλάνο που αλλάζει διαρκώς. Εκπληκτική πρόγευση για το τι θα ακολουθήσει. Να λοιπόν, το επικό (Part One) Where Are We Going (16:02), με το Mellotron να ανοίγει το χορό για να μπουν τα καταγγελτικά (για το σύστημα) φωνητικά, απίστευτα σολαρίσματα να επαναλαμβάνουν το αρχικό θέμα, αλλάζοντάς το διαρκώς, για να επανέλθει το Mellotron σε πιο ήπιους τόνους, ανοίγοντας την πόρτα στο σκοτάδι ενός trip που επανατροφοδοτείται χωρίς προειδοποίηση, περνώντας σύντομα στο (Part Two) Where Are We Going ( 13:44), για να μας ολοκληρώσει την σκέψη του. Την ολοκληρώνει όμως; Ασφαλώς όχι.
Πώς να ολοκληρώσεις το ανέφικτο; Πώς να αγγίξεις την σκιά σου; Τρομακτική εισαγωγή, με συνοδεία απόκοσμων φωνητικών και μια κιθάρα που αγγίζει δυσθεώρητα ύψη, παραλύοντας κάθε αντίσταση, συνθέτοντας ένα δράμα σε άπειρες πράξεις, με τον ίδιο ή χιλιάδες άλλους πρωταγωνιστές, για μια κοσμοαντίληψη άγνωστη και μόνιμη σύντροφος του εαυτού της. Η έκρηξη στο τέλος, τι να σημαίνει άραγε; Το τέλος ή την αρχή; Ευτυχώς δεν το ξέρουμε και γιατί να το μάθουμε άλλωστε, αφού είμαστε στο ίδιο ταξίδι με ή χωρίς τη θέλησή μας. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει το Solar Wind, που κλείνει τον δίσκο. Πειραματισμός χωρίς όρια, με τα παλλόμενα σχέδια να σχηματίζουν αδιάβατα τείχη από την ασυδοσία του χρόνου, θεμέλια από το μηδέν, στο κάτι ή στο τίποτα. Ότι και να πούμε είναι λίγο γι’ αυτό το αριστούργημα.
Σαφώς, υπάρχουν επιρροές από Hawkwind και Pink Floyd, ακόμα και από Yes, σε καμία περίπτωση όμως αντιγραφές και τετριμμένες ιδέες. Είναι δικό τους δημιούργημα, που προέκυψε από την δική τους ενόραση και μάλιστα σε μια χώρα, που δεν έχει μεγάλη παράδοση στο progressive (χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν κάποια ξεχωριστά συγκροτήματα) και έφτασαν σε αξιοζήλευτα ακόμα και για τους ευρωπαίους επίπεδα. Δυστυχώς, και αυτό το συγκρότημα είχε σύντομη παρουσία και δεν θα μάθουμε ποτέ τι άλλο θα έκαναν, αν έφταναν ή (γιατί όχι) πηγαίνοντας ακόμα πιο πέρα. Δίσκος απαραίτητος για κάθε σοβαρό μουσικόφιλο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου