THE STEEPLECHASE - LADY BRIGHT
By Dr. Acid_000
Οι Steeplechase κατάγονταν από το Brooklyn και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Bobby Spinella Keyboards
Dean Parrish Lead vocals guitar
Tony Radicello Bass vocals
Joseph Forgione Drums
Το 1970 με παραγωγό τον σπουδαίο Edwin H. Kramer (ο οποίος παίζει πιάνο σε κάποια κομμάτια) ηχογράφησαν στην Polydor, τον μοναδικό τους δίσκο με τον τίτλο Lady Bright.
Ας τον δούμε αναλυτικά. Εισαγωγή με το Wrought Iron Man. Εξαιρετικό Acid Hard Rock κομμάτι, με τα διπλά φωνητικά να ξεχωρίζουν, δίνοντάς του μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Σύντομα, κοφτερά, κιθαριστικά σολαρίσματα που σε συνεπαίρνουν σε μια απροσδιόριστη διαδρομή, που ενώ εκ πρώτης όψεως νομίζεις ότι την κατέχεις, στη συνέχεια δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Πολύπλοκο κομμάτι, ικανό να σε ξεγελάσει με μια πρόχειρη ακρόαση. Συνέχεια με το Hard Rock, Shorty Stokes Βαριά φωνητικά, λιτή αλλά εντυπωσιακή κιθαριστική εισαγωγή, με το όργανο σε πρώτο πλάνο. Τέλεια ισορροπημένη κατανομή όλων των οργάνων, χαρακτηριστικό δείγμα παραγωγής του Edwin H. Kramer. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Jimi Hendrix, αυτόν επέλεξε να διευθύνει τα περίφημα Electric Lady Studios, ούτε ότι τα μισά συγκροτήματα του Rock, αυτόν ήθελαν για παραγωγό και μηχανικό του ήχου τους. Το Down on the Town, ξεκινάει σαν μπαλάντα για να γίνει πιο σκληρό με soul επιρροές στη συνέχεια. Μέτριο κομμάτι, αρκετά μπερδεμένο και αδύναμο. Πολύ καλύτερο το Talking Bout You. Ένα soul hard rock, ρυθμικό κομμάτι με όμορφα κιθαριστικά περάσματα, αλλά και πάλι κάτι λείπει για να το εκτοξεύσει. Το πιο μελωδικό Lady Bright, κλείνει την πρώτη πλευρά. Έξοχη κιθαριστική δουλειά, όμορφα, όμως λίγο υπερβολικά φωνητικά. Θυμίζουν λίγο τους Uriah Heep, χωρίς να τους αντιγράφουν.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το soul-rock, In the Valley. Εδώ τα κατάφεραν. Αν και μικρής διάρκειας κομμάτι, ένωσαν τα δύο είδη με ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Το Mary Clarke, είναι πιο κοντά στην ψυχεδέλεια. Οργανικό και κιθαριστικό στο μεγαλύτερο μέρος του, ταξιδιάρικο με αρκετές εναλλαγές, αρκετά κοντά στον ήχο της δυτικής ακτής. Κάπως έτσι, περνάμε στο κορυφαίο κομμάτι του δίσκου, το Sea Shore. Ένας ψυχεδελικός ύμνος, αρκετά τριπαριστό με έντονη πειραματική διάθεση, echoes, εκπληκτικά φωνητικά που απλά μας θυμίζουν ξανά τους Uriah Heep, χωρίς όμως να είναι επηρεασμένοι από αυτούς. Ο δίσκος των Steeplechase και αυτός των Uriah Heep, κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά (1970) και κατά την γνώμη μου, οι όποιες ομοιότητες είναι συμπτωματικές. Αν ολόκληρος ο δίσκος ήταν στο ύφος του Sea Shore, τότε θα μιλάγαμε για ένα πραγματικό αριστούργημα. Απότομη προσγείωση με το Never Coming Back, που το περνάμε ασχολίαστο, για να κλείσει ο δίσκος με το Cherry Blossom. Αρκετά καλό soul-rock κομμάτι, όχι ιδιαίτερων απαιτήσεων, χωρίς όμως να σε αφήνει εντελώς αδιάφορο.
Αυτός ήταν ο δίσκος των Steeplechase. Ένας άνισος δίσκος, με σπουδαίες και μέτριες στιγμές. Αν ασχοληθήκαμε με αυτόν, ήταν για να δείξουμε για άλλη μια φορά πως ένα συγκρότημα σπατάλησε το ταλέντο του (κάτι που δεν χωράει αμφιβολία) αφήνοντας πίσω του ένα έργο καλό μεν, αλλά κατώτερο των δυνατοτήτων του. Άραγε, ο Edwin Kramer τι έκανε γι’ αυτό; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Το συγκρότημα ηχογράφησε και ενα single, με κομμάτια που υπάρχουν στον δίσκο τους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου