FEAR ITSELF - FEAR ITSELF
By Dr. Acid_000
Οι Fear Itself κατάγονταν από την Atlanta Georgia και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Lead Guitar – Chris Zaloom
Bass – Steve Cook
Drums Bill McCord
Organ Harp Rhythm Guitar Vocals – Ellen McIlwaine
Piano – Eddy Kramer
Με παραγωγό τον πασίγνωστο Tom Wilson, ο οποίος έχει κάνει παραγωγή στα μισά σχεδόν lp's της ABC Records και όχι μόνο, υπέγραψαν στην Dot Records και εκεί ηχογράφησαν τον μοναδικό τους δίσκο το 1968. Την περίοδο που η ψυχεδέλεια βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, αλλάζοντας όχι μόνο την μουσική αλλά και τη στάση των ανθρώπων απέναντι στη ζωή, θέτοντας προβληματισμούς και αμφισβητώντας στην πράξη την καθεστηκυία τάξη, τι άλλο θα περιμέναμε από ένα Blues κατά βάση συγκρότημα, πάρα μόνο το αποτύπωμα τους και την άποψή τους για τα τεκταινόμενα της εποχής, με ευθύ και πλάγιο τρόπο. Ας δούμε λοιπόν από κοντά τον δίσκο τους.
Εισαγωγή με το ψυχεδελικό Blues, Crawling Kingsnake με μια απόκοσμη σόλο φυσαρμόνικα στην αρχή, να παραχωρεί τη θέση της στην εκπληκτική ερμηνεία της μεγάλης τραγουδίστριας Ellen McIlwaine. Η φαζαριστή κιθάρα με τα υπέροχα riffs, τονίζει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φωνής της, ακριβώς στο μοτίβο που της ταιριάζει. Αν και μικρής διάρκειας το κομμάτι, σε προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει. Και πράγματι, ο πρώτος ύμνος έρχεται με το Underground River. Ένα ψυχεδελικό αριστούργημα, βγαλμένο μέσα από το acid, με τρομερή ερμηνεία και ασύλληπτες κιθάρες, καθηλωτικό και εμπνευσμένο. Μέσα σε 3:12 λεπτά, τα είπαν όλα. Δεν χρειάστηκε ούτε λεπτό επιπλέον. Τέτοια κομμάτια κερδίζουν ή καλύτερα ξεγελάνε τον χρόνο με την αμεσότητά τους. Αν είχε λίγο μεγαλύτερη διάρκεια θα έχανε κάτι από τη γοητεία του. Σε αυτή τη σπάνια κατηγορία ανήκει, να λες με δυο λόγια όσα οι άλλοι ξοδεύουν άσκοπες και ανούσιες σκέψεις, μεγαλοποιώντας το περιττό. Το εύθυμο και σύντομο country blues, Bow'd Up βρίσκει τη μπάντα σε μεγάλα κέφια, για να ακολουθήσει το acid rock, For Suki. Μια σπουδαία ψυχεδελική στιγμή που μας προετοιμάζει για το μέγιστο, In My Time Of Dying. Το πόσο σπουδαία τραγουδίστρια ήταν η Ellen McIlwaine, δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε Τώρα όμως ήρθε η ώρα της απογείωσης και μαζί με αυτή και του συγκροτήματος. Η κορυφαία διασκευή που έγινε ποτέ, σε αυτό το παραδοσιακό blues κομμάτι. Η φωνή της, ένα μουσικό όργανο που ουρλιάζει, αγανακτεί, κλαίει, αλλάζει τόνους, γίνεται άνεμος, βροχή και ήλιος. Χάνεται στην άβυσσο και επιστρέφει ανατρέποντας όλους τους ''μουσικούς κανόνες κοσμιότητας''. Όταν η ψυχή μιλάει ή σωπαίνεις ή κρύβεσαι, μη αντέχοντας αυτά που έχει να πει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει εδώ, μόνο που η Ellen McIlwaine πήγε ακόμα πιο πέρα. Που; Μόνο αυτή γνωρίζει. Αυτά τα πράγματα γίνονται μια φορά, κάτω από άγνωστες συνθήκες, σε μια παράκρουση του χωροχρόνου. Δεν υπάρχει συνέχεια, ούτε συνδυασμός των διαστάσεων, παρά μόνο αισθήσεις και αυτές υπό αμφισβήτηση. Μέσα στις 5-6 καλύτερες διασκευές blues κομματιών, που έγιναν ποτέ από λευκούς, που ξεπερνάει την εποχή τους. Λίγα χρόνια αργότερα το διασκεύασαν και οι Led Zeppelin. Δεν θα μπούμε σε συγκρίσεις. Ο καθένας ακούει και κρίνει.
Με το γνωστό The Letter του Wayne Carson, ανοίγει η δεύτερη πλευρά. Καμία σχέση με την πρωτότυπη εκτέλεση των Box Tops. Αγνώριστο, θα μπορούσε να ήταν δικό τους. Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να το παίξουν με αυτόν τον τρόπο. Μπροστά τους οι Box Tops θυμίζουν παιδική χορωδία, όσο καλό συγκρότημα και αν είναι. Ακολουθεί άλλη μια απίστευτη διασκευή του blues κομματιού Lazarus. Εξωπραγματική ερμηνεία και κολοσσιαία κιθαριστικά περάσματα, δημιουργούν ένα αδιανόητης ομορφιάς acid rock blues μεγαλείο. Ένα έπος δίπλα στα άλλα, με αρκετή διάθεση πειραματισμού. Πανέμορφο και το επόμενο Mossy Dream. Έξοχες εναλλαγές, άψογα δομημένο από την αρχή μέχρι το τέλος, πάντα μέσα στα πλαίσια του acid rock. Μια ζωγραφιά. Αλλαγή σκηνικού με το τριπαριστό Billy Gene. Ημιτελές αλλά υπέροχο, με αφρικάνικες επιρροές, θα μπορούσε να είχε μεγαλύτερη διάρκεια, αλλά όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές στο παρελθόν, οι στουντιακοί περιορισμοί το πετσόκοψαν. Αν το έπαιζαν live, σίγουρα θα είχαμε πολλές εκπλήξεις. Ο δίσκος κλείνει με τι άλλο; Επιστροφή στο blues με το θρυλικό Born Under A Bad Sign του Albert King. Δεν γνωρίζουμε γιατί δεν αναφέρεται το όνομα του συνθέτη κάτω από τον τίτλο του κομματιού, αλλά αυτό της τραγουδίστριας. Μάλλον κάποιο λάθος θα έγινε στην εκτύπωση του δίσκου. Δεν μπορούμε, ούτε θέλουμε να σκεφτούμε ότι έγινε εσκεμμένα. Έτσι κι αλλιώς, δεν είχαν ανάγκη να κάνουν κάτι τέτοιο. Ο δίσκος τους απέδειξε πόσο σπουδαίο συγκρότημα ήταν και κρίμα που δεν είχε συνέχεια. Σπουδαία και αυτή η διασκευή, ισάξια με αυτή των συναδέλφων της, μόνο που εδώ έχουμε γυναικεία φωνητικά σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κομμάτι, κάτι σπάνιο αν όχι μοναδικό.
Αυτό ήταν το αριστούργημα των Fear Itself. Μετά τον θάνατο του μπασίστα τους, το συγκρότημα διαλύθηκε την (ίδια σχεδόν) χρονιά που κυκλοφόρησε ο δίσκος.
Ηχογράφησαν και ένα single στην Dot το 1968, με κομμάτια που υπάρχουν στον δίσκο. Η πολύ μεγάλη τραγουδίστρια Ellen McIlwaine, ακολούθησε προσωπική καριέρα με αρκετούς δίσκους, μέχρι τον θάνατό της το 2021. Δίσκος απαραίτητος για κάθε σοβαρή δισκοθήκη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου