HILLOW HAMMET - HAMMER
By Dr. Acid_000
Οι HILLOW HAMMET από την Washington ηχογράφησαν το μοναδικό τους lp Hillow Hammet's – Hammer, το 1970 σε μια μικρή εταιρεία την House Of The Fox που είχε έδρα το Nashville, με την σύνθεση:
Ronnie Barclay - lead guitar
Chuck Bennett - vocals, bass, keyboards
Pete Williams - guitar
Jack Register - bass
Steve Spencer - keyboards
G.C. Coleman - drums, percussion
Ήταν μια πολυμελής μπάντα η οποία όμως δεν έπαιζε soul, jazz ή latin, αλλά ψυχεδελικό Acid Hard Rock κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για συγκροτήματα της εποχής που έπαιζαν αυτό το είδος μουσικής με οχι περισσότερα από 3-4 μέλη. Ας δούμε πιο αναλυτικά τον δίσκο τους.
Στο πρώτο κομμάτι Slip Away, η εισαγωγή είναι καθαρή αντιγραφή του Good Times, Bad Times των Led Zeppelin. Σκληρό Hard Rock κομμάτι με έξοχη κιθάρα και φωνητικά να θυμίζουν λίγο Joe Cocker. Το αριστουργηματικό Trouble, αρχίζει με σόλο πιάνο για να εξελιχθεί σε Acid Hard Rock, με εκπληκτικές κιθάρες και άψογα ταιριασμένα φωνητικά. Πραγματικό διαμάντι υπόδειγμα του είδους. Ακολουθεί η διασκευή του Fever. Εδώ, το κομμάτι γίνεται αγνώριστο με το όργανο, την κιθάρα και τα φωνητικά να του δίνουν άλλη διάσταση. Ίσως, η κορυφαία διασκευή που έγινε ποτέ. Στη συνέχεια, έχουμε το Home στο γνώριμο Acid Hard Rock στυλ, με την κιθάρα έτοιμη να εκραγεί και τα κάπως «Cocker-ιστικα φωνητικά» να το απογειώνουν. Τι να πούμε, για το φανταστικό Brown Eyed Woman που κλείνει την πρώτη πλευρά; Ψυχεδελική πανδαισία και άλλος ένας Hard Rock ύμνος.
Η δεύτερη πλευρά αρχίζει με το έξοχο Nobody But You, με τα όργανα να απλώνονται και η κιθάρα να έχει τον πρώτο ρόλο. Θα ελεγα οτι κάπως έτσι, θα ακούγονταν οι Rolling Stones αν έπαιζαν αυτό το είδος εκείνη την εποχή, ίσως και προς το τέλος των ΄60ς. Το επόμενο Come With Me, που ακολουθεί, συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο, ολοκληρώνοντας το κατά κάποιο τρόπο, για να δώσει την θέση του στο We Want To Be Free, με απίστευτα φωνητικά και την κιθάρα σε πιο διακριτικό αλλά γεμάτο ουσία ρόλο. Ο δίσκος κλείνει με το Oh Happy Day, με soul επιρροές σε εντελώς διαφορετικό κλίμα από τον υπόλοιπο δίσκο, αδικαιολόγητα μεγάλης διάρκειας, κάνοντας το να μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου. Χωρίς να είναι κακό, σίγουρα θα περιμέναμε καλύτερο φινάλε. Δεν πειράζει, ο δίσκος μας αποζημίωσε και με το παραπάνω.
Εδώ, να αναφέρουμε το παράξενο εξώφυλλο του δίσκου, που δεν μπορεί να το περιγράψει κάποιος με ακρίβεια. Παιδικά πρόσωπα να κοιτάζουν κάτι σαν εξωγήινο σκάφος και ένα δένδρο με πρόσωπο στο κάτω μέρος, να το κάνει ακόμα πιο αινιγματικό. Αυτοί ήταν λοιπόν οι Hillow Hammet και ο αριστουργηματικός δίσκος τους, σημείο αναφοράς για το Ψυχεδελικό Hard Rock και τους οπαδούς του είδους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου