HUNGER - HUNGER
By Dr. Acid_000
Οι Hunger δημιουργήθηκαν στο Portland, Oregon το 1967. Έναν χρόνο μετά βρέθηκαν στο .Los Angeles και αρκετές φορές άνοιγαν τις συναυλίες την Doors, αλλά και άλλων συγκροτημάτων της περιοχής. Την ίδια χρονιά (1968), αφού υπέγραψαν στην μικρή ανεξάρτητη εταιρεία .Public! ηχογράφησαν το μοναδικό τους lp, με τον τίτλο Strictly From Hunger .Αξίζει να σημειωθεί ότι το συγκρότημα ( για λόγους που τους επέβαλε η εταιρεία ) χρησιμοποιούσε δύο ονόματα, The Touch και Hunger και αυτό επειδή ως Touch, είχαν ήδη βγάλει ένα single στην ίδια εταιρεία, με τα κομμάτια No Shame / Not So Fine (1968). Τελικά ο μάνατζερ τους πρότεινε να υιοθετήσουν το όνομα Hunger, όπως και έγινε και κάτω από αυτό το όνομα κυκλοφόρησε ο δίσκος τους. Όπως θα δούμε στη συνέχεια, υπάρχουν δύο διαφορετικές versions του lp. Η πρώτη αυθεντική και ανώτερη acetate ηχογράφηση, η οποία ήρθε στο φως από την Void το 1998 και η επίσημη. Εδώ θα ασχοληθούμε με την δεύτερη χωρίς να παραλείψουμε να αναφερθούμε στην πρώτη και στις μεγάλες διαφορές που έχουν μεταξύ τους. Η μπάντα αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Tom Tanory - bass
Bill Daffern - drums
Mike Parkinson - keyboards
John Morton - lead guitar ,vocals
Steve Hansen - rhythm guitar, vocals
Εισαγωγή με το ψυχεδελικό Colors. Ένας υπέροχος παραμορφωτικός καθρέφτης, με βάση το όργανο (το οποίο κυριαρχεί σε ολόκληρο τον δίσκο), trippy φωνητικά και εφέ .Αν και μικρής διάρκειας, μας δείχνει από την αρχή μια έντονη διάθεση πειραματισμού, κάτι που θα φανεί εντονότερα στο επόμενο απίστευτης ομορφιάς Workshop. Ένα ψυχεδελικό μνημείο, αριστοτεχνικά δομημένο, με εκπληκτικό όργανο και ψυχεδελικά εφέ.
Οι στίχοι μας υπενθυμίζουν ότι το ''εργαστήριο του εγκεφάλου'', παράγει πράγματα που ξεπερνούν τη φαντασία του ανθρώπου, πόσο περισσότερο όταν χάνεται μέσα στον χρόνο. Αποκαλυπτικό, μοναδικό και αξεπέραστο, από τα πιο χαρακτηριστικά ψυχεδελικά κομμάτια. Συνέχεια με το instrumental, Portland 69. Στο ίδιο μοτίβο, ένα εντελώς διαφορετικό κομμάτι και μια από τις απάτητες κορυφές του δίσκου. Στροφή στο ψυχεδελικό progressive, με τη σύντομη αλλά ουσιαστική ξενάγηση της κιθάρας σε μέρη άγνωστα γι’ αυτή και ένα όργανο που βγάζει φωτιές. Αρκετά πολύπλοκο, πολλές εναλλαγές, δεξιοτεχνία και αχαλίνωτος πειραματισμός, συνθέτουν ένα έπος. Ποιος είπε ότι ακόμα και αν παίζεις με τους Doors, θα ακούγεσαι όπως αυτοί; Καμία σχέση. Οι Hunger ότι κάνουν το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, όσες επιρροές και αν έχουν, η τελευταία λέξη ανήκει σε αυτούς, δίνοντας πειστικές απαντήσεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη, από το Portland 69. Ακολουθεί το αρκετά συναισθηματικό No Shame. Εδώ μπορούμε να πούμε, ότι κάπως ''ενέδωσαν'' στην επιρροή τους από τους Doors. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, όσο η αδυναμία του κομματιού. Αρκετά απλοϊκό, χωρίς να χάνει τη γοητεία του, ακούγεται παράταιρο. Η πρώτη πλευρά κλείνει με τον ύμνο Trying To Make The Best. Το πιο καθαριστικό κομμάτι της πρώτης πλευράς. Μαγευτικό δέσιμο οργάνου, κιθάρας και φωνητικών, αν και θα μπορούσε να αποφευχθεί το σύντομο αφελές φινάλε του, παραμένει μια από τις μεγάλες στιγμές του δίσκου.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το ψυχεδελικό Open Your Eyes, με έξοχες εναλλαγές του οργάνου, όμορφα φωνητικά, όχι όμως κάτι ιδιαίτερο για τα δικά τους πάντα standards. Αισθητά καλύτερο το The Truth. Αν και συνέχεια του προηγουμένου, με πολλές οργανικές εναλλαγές, αποκαθιστά την τάξη. Σπουδαίο κομμάτι, καταφέρνουν να καλύπτουν τις επιρροές τους από τους Doors, με το δικό τους πάντα στυλ και πάλι όμως κάτι λείπει, ικανό να το απογειώσει. Τα ίδια ισχύουν για το Mind Machine, το οποίο εκτός από τους ''trippy'' στίχους του και το άψογο όργανο, μένει καθηλωμένο και αβοήθητο. Είναι προφανές. Το συγκρότημα βρίσκεται σε αδιέξοδο και πρέπει άμεσα να βγει από αυτό. Εν μέρη τα καταφέρνει, με το ψυχεδελικό progressive She Let Him Continue. Σαφώς ανώτερο από τα προηγούμενα, ουσιώδες, δεμένο κομμάτι, πιο πειραματικό, πιο Hunger θα λέγαμε, με το όργανο να οργιάζει. Το Trying To Make The Best N° 2, ολοκληρώνει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο το Trying To Make The Best, αλλά και τον δίσκο. Ένα φανταστικό ψυχεδελικό instrumental progressive, με κιθαριστικά περάσματα, δίκαια βρίσκεται στις κορυφές του δίσκου. Πολύ μεγάλο κομμάτι.
Αυτός ήταν ο εκπληκτικός δίσκος των Hunger, ο οποίος κάτω από προϋποθέσεις, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στους 10 κορυφαίους της ψυχεδελικής μουσικής, αλλά δυστυχώς κάτι πήγε λάθος από την αρχή, εκτοπίζοντάς τον από αυτή τη λίστα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο δίσκος δεν είναι πρωτοκλασάτος. Είναι και με το παραπάνω, απλά θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος. Ακούγοντάς τον κάποιος, θα απορήσει (ίσως και να ενοχληθεί) για την ελάχιστη έως καθόλου χρήση της κιθάρας και μάλιστα σε έναν δίσκο όπου θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Αν και το αρχικό acetate ήταν διαφορετικό και ισορροπημένο, η εταιρεία αποφάσισε να αφαιρέσει το μεγαλύτερο καθαριστικό μέρος.
Ο λόγος ήταν καθαρά εμπορικός. Ήθελαν έναν δίσκο που να ξεχωρίζει το όργανο, σε βάρος όλων των άλλων οργάνων και προπαντός της κιθάρας, γιατί θεωρούσαν τον αρχικό ήχο βαρύ και αν τον έκαναν πιο οργανικό, θα είχε μεγαλύτερες πωλήσεις!! Όταν άκουσαν τον δίσκο που τελικά κυκλοφόρησε, οι Hunger έγιναν έξαλλοι με τον ήχο και την ερασιτεχνική παραγωγή του. Όμως ήταν αργά. Εταιρεία, ηχολήπτης και παράγωγος, είναι υπεύθυνοι για το τελικό αποτέλεσμα, που δεν είχε καμία σχέση με το αρχικό demo.
Έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια, για να ακούσουμε τον πραγματικό δίσκο των Hunger, ο οποίος κυκλοφορεί και με τον τίτλο The Lost Album. Τα περισσότερα κομμάτια είναι μεγαλύτερης διάρκειας και πολύ ανώτερα από αυτά του επίσημου δίσκου. Ένα από τα μεγαλύτερα δισκογραφικά εγκλήματα, είχε συμβεί. Για την ιστορία, στο acetate που επανέκδωσε πρώτα η Void και αργότερα σε box set η Akarma (επίσημος + lost album) κιθάρα παίζει ο Ed King, πρώην μέλος των Strawberry Alarm Clock και αργότερα των Lynyrd Skynyrd. Αν είναι να επιλέξετε έναν από τους δύο, προτιμήστε το The Lost Album, αλλά εάν μπορείτε μην αγνοήσετε και το επίσημο lp. Καλό θα είναι, ακούγοντας τα ίδια κομμάτια με διαφορετικό remix, να δείτε τις διαφορές και τις ομοιότητες και να κρίνετε μόνοι σας τι σας ταιριάζει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου