ROAD - ROAD
By Dr. Acid_000
Οι Road σχηματίστηκαν στο Los Angeles, το 1970. Ένα super group που αποτελούνταν από τον πρώην μπασίστα των The Jimi Hendrix Experience και αργότερα μέλος των Fat Mattress, Noel Redding, τον Rod Richards κιθαρίστα των Rare Earth και τον Drummer Percussionist και Singer, Leslie Sampson ο οποίος συνεργάστηκε με διάφορους σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Randy California των κορυφαίων Spirit και αργότερα ως μέλος των Stray Dog και των The Gas. Με αυτή την σύνθεση ηχογράφησαν στην μικρή εταιρεία Natural Resources το 1972, τον μοναδικό τους δίσκο, με τον οποίο θα ασχοληθούμε αναλυτικά. Πρώτο κομμάτι του δίσκου το I'm Trying. Αλλεπάλληλες εναλλαγές ρυθμού, με την κιθάρα να μας χαρίζει εκπληκτικά σολαρίσματα, λυρικά φωνητικά, κοντά στο ύφος των Allman Brothers, με ''επεισοδιακό'' φινάλε, να δίνει στο κομμάτι καθαρά ψυχεδελική απόχρωση. Εξαιρετικό, πρώτο δείγμα. Συνέχεια με την όμορφη country μπαλάντα, I'm Going Down To The Country. Άψογη ερμηνεία που ανεβάζει αισθητά το κομμάτι, ξεχωρίζοντας το από αντίστοιχες μπαλάντες, χωρίς να γίνεται μελό, αρκετά έντεχνο που κρύβεται πίσω από κάθε νότα, όχι τόσο απλό όσο φαίνεται. Ακολουθεί το ψυχεδελικό Mushroom Man. Ο απόηχος των Experience είναι αισθητός, όπως τα αναπάντεχα σολαρίσματα κιθάρας και μπάσου. Βουτηγμένο σε ένα μαγικό λυρισμό, με ξεκάθαρες επιρροές από την Αγγλική ψυχεδελική σκηνή, ένα διαμάντι μουσικής και στίχου. Από τις μεγάλες στιγμές του δίσκου. Τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς, το επίσης ψυχεδελικό Man Dressed In Red. Ο Ηendrix είναι παντού, από την αρχή μέχρι το τέλος. Και πως να μην είναι άλλωστε, όταν μέλος της μπάντας του συμμετέχει στον δίσκο. Απρόβλεπτο, τριπαριστά σολαρίσματα, χωρίς φτιασίδια, θα μπορούσε να είχε ηχογραφηθεί 4 χρόνια πριν. Αυτό είναι το πραγματικό Αcid Rock, στις μεγάλες στιγμές του. Ένα μουσικό πολυδιάστατο ταξίδι συναισθημάτων.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το Space Ship Earth. Ένα σκληρό Acid Hard Rock κομμάτι, πλούσιο από όλες τις πλευρές, με ένα φινάλε που ξαφνιάζει, εντυπωσιακές αλλαγές στη σύνθεση, σπουδαία κιθαριστικά περάσματα, trippy στίχοι και όλα αυτά μέσα σε 3:08 λεπτά. Πως κατάφεραν και τα χώρεσαν όλα, διαποτισμένα από την ψυχεδελική ομίχλη, μόνο αυτοί το ξέρουν και η εποχή που προηγήθηκε. Ξανά ο Hendrix ολοζώντανος, στην αρχή του Friends. Από την μέση και μετά, έχουμε αλλαγή σκηνικού, με τα ντραμς να παίρνουν την σκυτάλη, για να την επιστρέψουν ξανά στην κιθάρα, η οποία συνεχίζει απτόητη μετά το σύντομο διάλειμμα, στον ίδιο μοναδικό της κώδικα, ξανά και ξανά, μέχρι να μορφοποιηθεί το όραμά της και με την σημαντική βοήθεια των φωνητικών, αγγίζει την τελειότητα, κάτι που θα φτάσει με το επικό Road, που κλείνει τον δίσκο. Τι να πούμε γι’ αυτό το κομμάτι; Ασύλληπτο, μεγαλειώδες, ότι ακούσαμε μέχρι τώρα στην πιο εμπνευσμένη διαύγεια που θα μπορούσε να υπάρξει. Ακόμα και αν δεν ηχογραφούσαν τίποτα άλλο, πάρα μόνο αυτό, ακόμα και αν τα άλλα κομμάτια ήταν μέτρια, πάλι θα ήταν δίσκος αναφοράς. Όμως, εδώ δεν έχουμε ούτε μια μέτρια στιγμή, πόσο μάλλον κάτι περιττό ή αδιάφορο. Έχουμε ένα αριστούργημα της μεταψυχεδελικής εποχής, μια διαχρονική πρόκληση υψηλών απαιτήσεων, για όποιον θέλει να αναμετρηθεί μαζί του. Το συγκρότημα διαλύθηκε σύντομα, όμως ο χρόνος τους δικαίωσε στη συνείδηση των απανταχού φίλων της μουσικής.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου