DRAGONFLY - DRAGONFLY

By Dr. Acid_000

Οι Dragonfly, είναι το ίδιο συγκρότημα που με το όνομα The Legend, ηχογράφησαν στην εταιρεία Megaphone τον ομώνυμο δίσκο τους, το 1968. Στην ίδια εταιρεία, την ίδια χρονιά με το όνομα Dragonfly, ηχογράφησαν τον συγκεκριμένο δίσκο με τον οποίο θα ασχοληθούμε εδώ. Ακούγοντάς τους, έχεις την αίσθηση ότι πρόκειται για δυο διαφορετικά συγκροτήματα. Χαώδης διαφορά σε όλους τους τομείς και αν το The Legend, είναι ένας μετριότατος δίσκος δεν συμβαίνει το ίδιο με το Dragonfly. Άραγε τι μεσολάβησε και μέσα σε ένα χρονικό διάστημα μερικών μηνών, ήρθαν τα πάνω κάτω; Πολλά μπορούν να ειπωθούν, όμως το θέμα μας είναι οι Dragonfly και αυτόν τον δίσκο θα αναλύσουμε. Με καταγωγή από το Colorado, με μέλη τους:

Gerry Jimmerfield  - Vocals, Rhythm Guitar
Randy Russell - guitar
Jack Clay Duncan Jr  - Bass Guitar
Barry Davis - Drums

και με νέο όνομα, μπαίνουν στο studio για να μας παρουσιάσουν τον δίσκο που μας ενδιαφέρει, ο οποίος αρχίζει με το σκληρό acid rock, Blue Monday. Ενδεικτικό του είδους, ασυγκράτητο, ωμά φωνητικά, θυελλώδεις κιθάρες, συνθέτουν ένα αρραγές σύνολο με μοναδική ίσως παραφωνία, το εκτός κλίματος, σχεδόν εμβατήριο φινάλε, για να περάσουμε στο ασύλληπτο ψυχεδελικό Enjoy Yourself, με τα εμφατικά φωνητικά και την κιθάρα να συλλαμβάνουν την αμεσότητα της στιγμής με μοναδικό τρόπο. Ακολουθεί η διασκευή του γνωστού κομματιού Hootchie Koochie Man,  του W.Dixon. Καμία σχέση με όσες διασκευές είχαμε ακούσει μέχρι τώρα. Περισσότερο hard, παρά blues, αυστηρά προσωπική, μοιάζει με κομμάτι δικό τους και σίγουρα η κορυφαία ή μια από τις κορυφαίες εκτελέσεις που έγιναν ποτέ.

Στο ψυχεδελικό I Feel It, που ακολουθεί και χωρίς το συγκρότημα να κάνει παραχωρήσεις, ξεχωρίζει η εντυπωσιακή καθαριστική τεχνική, σε πλήρη ισορροπία με τα φωνητικά. Το σύντομο Trombodo, είναι η γέφυρα για το πανέμορφο, ψυχεδελικό Portrait of Youth, τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς, με κάποιες επιρροές από το I Can See For Miles, των The Who.

H δεύτερη πλευρά αρχίζει με το acid hard rock, Crazy Woman, βαδίζοντας στα χνάρια των προηγουμένων, με την κιθάρα να δίνει το δικό της ρεσιτάλ, σε ένα κομμάτι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Στο επίσης ψυχεδελικό She Don't Care, έχουμε αλλαγή σκηνικού, πιο λυρικό, με echoes να ξεχωρίζουν και η κιθάρα πάντα εκεί, να μην αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Αμέσως μετά, έρχεται το Time Has Slipped Away, στο ίδιο ακριβώς κλίμα με τα προηγούμενα. Το To Be Free, χωρίς να είναι κακό δεν προσθέτει τίποτα και μετά το σύντομο κωμικό Darlin, περνάμε στο Miles Away. Το πιο ''trip'' κομμάτι του δίσκου και εδώ με αρκετές εναλλαγές και απότομο φινάλε. Αρκετά καλό αν και θα μπορούσε να είχε λίγο μεγαλύτερη διάρκεια.

Αυτός ήταν ο δίσκος των Dragonfly, ένας από τους σημαντικότερους δίσκους του acid hard rock. Αξίζει να τον ακούσει κανείς, μόνο κέρδος θα έχει.

https://www.youtube.com/watch?v=Rd-Yh_1-B4s&list=RDRd-Yh_1-B4s&start_radio=1&t=807s