MUSIC EMPORIUM - MUSIC EMPORIUM

By Dr. Acid_000

Οι Music Emporium κατάγονταν από το Los Angeles California και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:

Bass Piano Organ Vocals Acoustic Bass – Carolyn Lee

Drums Percussion - Dora Wahl

Organ Vocals - Casey Cosby

Vocals Lead Guitar Acoustic Guitar – Dave Padwin

Ο δίσκος τους κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα, στην ανεξάρτητη εταιρεία Sentine το 1969, η οποία δεν έχει άλλο υλικό στο ρεπερτόριο της, εκτός από τον συγκεκριμένο δίσκο και το single του συγκροτήματος. Ο ήχος του L.A. στηρίζεται βασικά στο όργανο, χωρίς αυτό να είναι ο κανόνας, περιορίζοντας κάπως τα άλλα όργανα. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στους παραγωγούς και στην τάση τους να προσφέρουν έναν πιο προσιτό ήχο στους ακροατές. Φυσικά αυτό επηρέασε και τις underground κυκλοφορίες, άλλες φορές θετικά και άλλες αρνητικά. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια τι ακριβώς εννοούμε. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Strawberry Alarm Clock, οι οποίοι αν και γνώρισαν επιτυχία δεν έκαναν έκπτωση στην ποιότητά τους, παραμένοντας μέχρι σήμερα το σπουδαιότερο ψυχεδελικό συγκρότημα του L.A. με 4 εκπληκτικούς δίσκους και περίπου πέντε χρόνια σχεδόν συνεχούς παρουσίας, κάτι πολύ δύσκολο για τα ψυχεδελικά συγκροτήματα της εποχής (εξαιρουμένων των γνωστών πατριαρχών του είδους, ιδιαίτερα αυτών της δυτικής ακτής). Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι Seeds, πιο παλιοί από τους Strawberry Alarm Clock και από τους πρωτοπόρους του garage. Και αυτοί άντεξαν 4-5 χρόνια, βγάζοντας φανταστικούς δίσκους οπως το Future, που μαζί με το Love Is Alive and Well του Kim Fowley θεωρούνται οι κορυφαίοι δίσκοι της ''flower pop''.

Δεν θα αναφερθούμε ούτε στους Doors, ούτε στους Love, που είναι μια κατηγορία μόνοι τους, αλλά σε άγνωστα κυρίως συγκροτήματα της περιοχής ή σε κάποια άλλα, που διάφορες συμπτώσεις τα έφεραν στο L.A. εκείνη την χρονική περίοδο. Το πρώτο όνομα που μας έρχεται στο μυαλό είναι οι Hunger από το Portland. Ο δίσκος τους ηχογραφήθηκε στο L.A. και το αποτέλεσμα (σύμφωνα πάντα με δηλώσεις μελών του group) ήταν καταστροφικό. Καμία σχέση με αυτό που ηχογράφησαν. Ένας σχεδόν οργανικός δίσκος με κάποια σύντομα κιθαριστικά σολαρίσματα εδώ και εκεί, χωρίς συνοχή, με αποτέλεσμα να προκαλέσει σοκ στο συγκρότημα όταν άκουσαν το τελικό αποτέλεσμα. Ήταν όμως αργά. Ο δίσκος είχε ήδη κυκλοφορήσει. Όχι βέβαια ότι έγινε ιδιαίτερα γνωστός, ούτε είχε τις πωλήσεις που περίμεναν οι πλαστογράφοι. Απόδειξη για όλα αυτά, το αυθεντικό demo της μπάντας που εμφανίστηκε από την Void, 30 χρόνια αργότερα, για να μάθουμε ποιοι ήταν οι πραγματικοί Hunger. Για όλα αυτά έχουμε μιλήσει στο ειδικό αφιέρωμα του συγκροτήματος. Και εδώ ερχόμαστε σε αυτά που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου και τις ευθύνες των παραγωγών, που για εμπορικούς λόγους ή από ασχετοσύνη αλλοιώνουν το έργο των δημιουργών. Ξεφύγαμε από το θέμα μας, όμως κρίναμε απαραίτητο να διευκρινίσουμε ορισμένα πράγματα, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε πολιτεία της Αμερικής είχε τον δικό της μουσικό ''ήχο'' θα λέγαμε, όπως το Detroit, η Boston, η N.Y. και φυσικά το S.F. Στο L.A. υπήρχε αυτή η νοοτροπία, η οποία την απομάκρυνε από τα χαρακτηριστικά άλλων περιοχών. Έτσι λοιπόν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για L.A. sound όπως π.χ. με ευκολία λεμε Boston sound και όποιος γνωρίζει ορισμένα πράγματα, καταλαβαίνει τι εννοούμε. Προσοχή! Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, δεν είμαστε εναντίον της οργανικής μουσικής. Πως θα μπορούσαμε να πούμε μια τέτοια ανοησία. Είμαστε όμως κάθετα αντίθετοι στην υπερβολή και στις προθέσεις ορισμένων. Όπως αναφέραμε στην αρχή, υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις όταν το όργανο (για παράδειγμα) είναι απαραίτητο μέσο έκφρασης του καλλιτέχνη. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι Music Emporium. Είναι τέτοια η φύση αυτής της μπάντας, που οτιδήποτε άλλο αν έκανε θα αποτύγχανε. Εδώ το όργανο είναι υπερπολύτιμο γι’ αυτό που θέλουν να παίξουν. Τι ακριβώς; Για να δούμε όσο γίνεται πιο συνοπτικά.

Εισαγωγή με το Nan Myo Ho Renge Kyo που σημαίνει ''Αφοσίωση στον Μυστικιστικό Νόμο του Σούτρα του Λωτού'' ή ''Φόρος τιμής στο Θαυμαστό Ντάρμα του Σούτρα του Λωτού'', μια Βουδιστική ομολογία-ψαλμωδία που διακηρύσσει την απόλυτη αλήθεια της ζωή,ς στην οποία φτάνει κάποιος μέσα από την φώτιση χωρίς όμως να απομακρύνει τον άνθρωπο από την κοσμική ζωή, προσβλέποντας σε μια εσωτερική αναγέννησή του για να αντιμετωπίσει τα δεινά και τις αντιφάσεις της ζωής και να φτάσει στην ευτυχία. Ο λωτός συμβολίζει την νίκη του πνεύματος πάνω στην ύλη, την σοφία, την γνώση και την ευσπλαχνία. Μάλιστα. Ιδού η λύση των προβλημάτων της ανθρώπινης ύπαρξης. Τώρα αν το ασυνείδητο έχει άλλη άποψη, σκηνοθετώντας το ανθρώπινο δράμα στο λυκόφως κάθε συνειδητής πράξης απροσπέλαστο, αγνοώντας και το ίδιο την ύπαρξη του, αυτό είναι άλλο θέμα, αρκετά επικίνδυνο και σοκαριστικό για όσους αναζητούν λυτρωτικές απαντήσεις. Μουσικά το κομμάτι είναι σκέτη απόλαυση. Ένα φανταστικό ψυχεδελικό θαύμα, με άψογες εναλλαγές οργάνου και κιθάρας. Αν και πλησιάζει το garage ξεφεύγει με πανέξυπνο τρόπο από αυτό, δημιουργώντας κάτι μοναδικό και ξεχωριστό. Οι δε Βουδιστικές ψαλμωδίες δένουν απόλυτα, προσφέροντάς του μια μυστικιστική κατάνυξη χωρίς το κομμάτι να είναι τέτοιας υφής, αλλά και χωρίς να είναι πολύ μακριά από αυτή. Τα καθαρά μυστικιστικά κομμάτια έχουν άλλη δομή και πιο βαθύ περιεχόμενο. Αρκεί να ακούσει κανείς τους Pearls Before Swιne αλλά και άλλους για να καταλάβει τι εννοούμε. Αποθέωση του λυρισμού στη συνέχεια, με το θλιμμένο αντιπολεμικό Velvet Sunsets. Απίστευτη ερμηνεία, ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, σχεδόν αξεχώριστα, με το όργανο να στάζει δάκρυα. Σύμφωνα με τον William Cosby εμπνεύστηκαν το κομμάτι κατά την επίσκεψή τους στο νεκροταφείο της Χαβάης, θρηνώντας φίλους τους που σκοτώθηκαν στο Βιετνάμ. Ακολουθεί το εκπληκτικό Prelude. Εδώ το όργανο έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Ένα εμπνευσμένο κομμάτι, παρά την μικρή διάρκειά του σε καθηλώνει. Ένας ύμνος. Το σκοτεινό κατάμαυρο Catatonic Variations σου προκαλεί δέος. Ο ήχος του οργάνου αντηχεί και μετά το τέλος του κομματιού, σαν εφιάλτης που μόλις άρχισε και ίσως δεν τελειώσει ποτέ. Συγκρότημα που είναι ικανό να γράψει τέτοια άσματα σε λιγότερο από ένα λεπτό είναι τεράστιο, ανεξάρτητα αν έχει βγάλει έναν ή χίλιους δίσκους. Δεν γράφονται τέτοια κομμάτια αν δεν έχεις βιώσει τέτοιες εμπειρίες και θέλεις να τις μοιραστείς με άλλους. Η μαγεία σε όλο της το μεγαλείο. Κάπως πιο φωτεινό το Times Like This. Σύντομο και αυτό όπως τα προηγούμενα, κρύβει πολλά μυστικά μέσα του. Απλό, μεστό, ολοκληρωμένο κομμάτι με το όργανο όπως πάντα να κυριαρχεί. Το Gentle Thursday με το οποίο κλείνει η πρώτη πλευρά, είναι ένα ασύλληπτης ομορφιάς και διαύγειας έπος. Απίστευτη ερμηνεία, κατάμαυρο και αυτό, ένα γεμάτο πόνο κομμάτι με το όργανο να υποχωρεί (σωστά) για να πάρει τα ηνία η Carolyn Lee. Βαρύ και δύσκολο, ευαισθησία στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ασυγκράτητος παροξυσμός μέσα από κενά βλέμματα και λέξεις χωρίς ήχους. Κομμάτι ειδικών συνθηκών και καταστάσεων.

Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το σπουδαίο κομμάτι Winds Have Changed. Γεμάτο υπονοούμενα και μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Η συνταγή είναι πετυχημένη και δεν αλλάζει. Μελωδικό, ονειροπόλο, ταξιδιάρικο. Τέλειο. Συνέχεια με το Cage, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου και ίσως το πιο φιλοσοφημένο. Αρκετά πολύπλοκο στην δομή του, μια συνθετική ψυχεδελική οπτασία, με ευφυέστατα κιθαριστικά περάσματα, ανεπανάληπτη ταύτιση ανδρικών και γυναικείων φωνητικών, όλα βουτηγμένα σε ένα πολύχρωμο σύμπαν που έφτιαξαν για να ζήσουν εκεί. Ιδιαίτερα απαιτητικό κομμάτι, βάζουν πολύ ψηλά τον πήχη και τον περνούν άνετα. Άλλο ένα έπος. Ακολουθεί το Sun Never Shines, με το όργανο και την κιθάρα να οργιάζουν. Ίσως το πιο σκληρό κομμάτι του δίσκου, με αλλόκοτα τριμερή φωνητικά μέσα σε μια παρανοϊκή ατμόσφαιρα, με το φάντασμα των Iron Butterfly να ίπταται στον σκοτεινό ουρανό τους. Τίποτα δεν είναι δεδομένο γι’ αυτή την μπάντα, παρά μόνο η έκπληξη και η αναλλοίωτη έμπνευσή τους. Τεράστιο άλμα σε όλους τους τομείς. Ο δίσκος κλείνει με το Day of Wrath ''η ημέρα της οργής" στα λατινικά, ένα μέρος του Ρεκβιεμ, μιας νεκρώσιμης ακολουθίας που αναφέρεται στην ημέρα της λεγόμενης οργής του Θεού την ημέρα της κρίσης, της ανταμοιβής ή της τιμωρίας των ανθρώπων και το οποίο δεν προσφέρει απολύτως τίποτα, απλώς συμπληρώνει τον δίσκο. Θα μπορούσαν να έβαζαν κάποιο άλλο κομμάτι για το φινάλε, όμως αφού επέλεξαν αυτό, το δεχόμαστε με επιφύλαξη.

Δεν θα κολλήσουμε εδώ, όταν έχουμε μπροστά μας έναν αριστουργηματικό δίσκο που μας πρόσφερε άφθονες συγκινήσεις και πανάξια συγκαταλέγεται στους κορυφαίους της ψυχεδελικής μουσικής. Οι Music Emporium έκαναν κατάθεση ψυχής και έφεραν στο προσκήνιο ένα άλλο θέμα, που είχαμε θίξει στο παρελθόν και θα επανέλθουμε στο μέλλον. Αφορά εκτός από την μουσική και την στιχουργική πλευρά της ψυχεδέλειας. Πόσο βαθιά νυχτωμένοι και εκτός τόπου και χρόνου, είναι οι οπαδοί του αντιδραστικού και γελοίου συνθήματος "peace and love'', Μάταλα, χίπηδες του σαββατοκύριακου και ανώδυνες ταινιούλες της πλάκας. Όχι. Η ψυχεδέλεια είναι επικίνδυνη για το φιλοθεάμον κοινό. Απευθύνεται σε λίγους και σκεπτόμενους ανθρώπους (λιγότερους από όσους φαντάζεστε) και όταν μας δοθεί η ευκαιρία (ελπίζουμε σύντομα) θα μπουν τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Τελειώνοντας να αναφερθούμε στην τεράστια απάτη που έγινε με τα bootlegs του lp, τα οποία ορισμένοι επιτήδειοι πουλούσαν ως original, με αποτέλεσμα να πέσουν πολλοί θύματα πληρώνοντας αστρονομικά ποσά για μαϊμού κόπιες, κάτι που ανέφερε και ο William Cosby, μέλος της μπάντας. Προτιμήστε τις εκδόσεις της Sundazed ή της Action records.

https://www.youtube.com/watch?v=UFKjLhR3Jtw&list=RDUFKjLhR3Jtw&start_radio=1