BOB SMITH - THE VISIT

By Dr. Acid_000

Ο Bob Smith καταγόταν από το L.A. και υπήρξε μέλος των εφήμερων συγκροτημάτων The Lid και Silverskin. Με τους τελευταίους ηχογράφησε ένα lp, το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ (υπάρχει μόνο ως acetate), το 1970. Την ίδια χρονιά υπέγραψε στην blues εταιρεία Kent, όπου κυκλοφόρησε το προσωπικό του lp με τον τίτλο The Visit. Ο δίσκος ήταν διπλός και συμμετείχαν τρία μέλη των Truth, οι οποίοι είχαν ήδη έναν δίσκο στην μικρή ανεξάρτητη εταιρεία People Records το 1970. Οι μουσικοί που έπαιξαν στον δίσκο του Bob Smith ήταν οι εξής:

Bass – John Lantini

Drums – Skip Schneider

Flute – Stan Keise

Keyboards, Vibraphone [Vibes] – Daryl "Captain Keyboard" Dragon

Mellotron, Synthesizer [Moog] – Don Preston

Percussion [Hand Drums] – James Curtis

Rhythm Guitar – Mike Degreve

Violin – Larry Chapman

Guitar Vocals – Bob Smith

Αρκετοί μουσικοί, ο καθένας εκ των οποίων έβαλε το λιθαράκι του, για την δημιουργία ενός από τους κορυφαίους δίσκους στην ιστορία της ψυχεδέλειας όπως θα δούμε στην συνέχεια. Περνάμε στην ανάλυση του δίσκου. Εισαγωγή με το Please, ένα θαυμάσιο, μελωδικό ψυχεδελικό κομμάτι, με άψογη ερμηνεία, αρμονικά δεμένο με τα υπόλοιπα όργανα. Συνέχεια με το Don't Tell Lady Tonight. Ένας λυρικός ύμνος, με υπέροχη κιθάρα και φωνητικά, συνδέει μοναδικά το acid rock με τις folk καταβολές του. Εντυπωσιακή δομή και εξέλιξη, σημασία στην λεπτομέρεια που είναι το μυστικό της κατανόησής του. Το φανταστικό Constructive Critique, ξαφνιάζει με την πολυπλοκότητά του. Σπουδαία κιθαριστικά περάσματα, πανέμορφα χορωδιακά φωνητικά, τοποθετημένα σε χαρακτηριστικά σημεία, προσδίδουν στο κομμάτι μια ιδιαίτερη αίγλη. Η πρώτη πλευρά κλείνει με το Ocean Song, ένα acid rock αριστουργηματικό κομμάτι, στην ουσία απαγγελία ενός ποιήματος, με μουσική επένδυση ασύλληπτης ομορφιάς. Σκοτεινό με jazz επιρροές, ανοίγει μυστικές πόρτες για αόρατους επισκέπτες. Μια κιθάρα που έρχεται από την άβυσσο παρασέρνει τα οράματα σε εξωπραγματικούς κόσμους, βαθιά βιωμένους αλλά πάντα άγνωστους. Ανατρεπτικό και πολυμήχανο, δεν στηρίζεται πουθενά, αποδεικνύοντας με τον δικό του τρόπο την ''αυθαιρεσία'' του.

Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το The Wishing Song. Εδώ το Mellotron έχει τον πρώτο λόγο τουλάχιστον στην αρχή, γιατί όλα αλλάζουν στη συνέχεια. Καταιγιστική κιθάρα μέχρι να ξεθυμάνει, για να επιστρέψουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, στο Mellotron και τον λυρισμό του. Τεράστιο κομμάτι, θα μπορούσε άνετα να βρει θέση σε κάποιο δίσκο των Moody Blues, χωρίς σε καμία περίπτωση να τους αντιγράφει. Ένα βήμα πιο μπροστά με το απίστευτο Can You Jump Rope. Εδώ τι να πούμε; Για το μαγικό φλάουτο που αλλάζει ολόκληρη την δομή του, τα μοναδικά διπλά φωνητικά, τις προκλητικές εναλλαγές (μέχρι και κάποια βαλς στοιχεία εμφανίζονται για λίγο) του, την acid rock προσέγγιση του progressive ή το αντίθετο αν θέλετε, τα σπουδαία κιθαριστικά σολαρίσματα, τον κρυμμένο μυστικισμό του; Ένα μεγαλοφυές αξεπέραστο κομμάτι που αξίζει να ακουστεί αρκετές φορές γιατί καμία ακρόαση δεν θα μοιάζει με την άλλη. Νέα στοιχεία θα εμφανίζονται ως δια μαγείας, ικανά να αλλάξουν την αισθητική προσέγγισή του. Μια μυθική στιγμή του δίσκου.Η δεύτερη πλευρά κλείνει με το πανέμορφο ψυχεδελικό Latter Days Matter, με αρκετά jazz στοιχεία, χωρίς ούτε στιγμή να παρεκκλίνει από το ιδιαίτερο acid rock της μπάντας.

Η τρίτη πλευρά ανοίγει με το India Slumber. Άλλο ένα τριπαριστό μεγαλούργημα, παιγμένο με Hand Drums και τα οργανικά ψυχεδελικά εφέ να ηχούν σαν σειρήνες της κολάσεως, βυθισμένο μέσα στην παράδοση της ανατολής. Χαοτικό, αρκετά πειραματικό και πρωτοποριακό. Τεράστιο κομμάτι, αυστηρά απευθυνόμενο σε μύστες σε κατάσταση έκστασης. Υπήρχε περίπτωση να λείπει το blues, πόσο μάλλον όταν ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε blues εταιρεία. Το σαρωτικό Source You Blues που ακολουθεί, ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Από τα σπουδαιότερα acid blues κομμάτια της μεταψυχεδελικής περιόδου, από ένα συγκρότημα που δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το είδος, το οποίο όμως γνωρίζει καλά και ιδού η απόδειξη. Αυτό είναι το αυθεντικό acid blues. Θα τολμήσουμε να πούμε ότι το Source You Blues αν δεν ξεπερνάει, είναι τουλάχιστον ισάξιο με άλλα κομμάτια γνωστών blues συγκροτημάτων της εποχής. Με την μαγευτική acid μπαλάντα Sunlight Sweet, κλείνει η τρίτη πλευρά με τον καλύτερο τρόπο. Και εδώ τα διπλά φωνητικά με τα ψυχεδελικά εφέ, της δίνουν άλλη διάσταση και κάποια ανατολίτικη αύρα. Υπέροχη.

Η τέταρτη πλευρά ανοίγει με το Of She, Of Things. Ένα σπουδαίο ψυχεδελικό κομμάτι, αρκετά παράξενο στην δομή του. Αν το χαρακτηρίζαμε ψυχεδελικό βαλς θα ήταν υπερβολή; Ίσως ναι ίσως όχι. Ο καθένας ερμηνεύει την μουσική (και την τέχνη γενικότερα) με τον δικό του τρόπο. Ναι και η αυθαιρεσία επιτρέπεται, αρκεί να υπακούει στους κανόνες της. Γιατί υπάρχουν κανόνες με ή χωρίς ισχύ. Μιλάμε για την τέχνη με την πραγματική έννοια της λέξης. Όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν επιτρέπεται. Ποιος θα κρίνει τι; Οι κανόνες επιτρέπουν στην τέχνη να απολογηθεί στον εαυτό της και μόνο σε αυτόν. Οι λεγόμενοι "κριτικοί" της τέχνης δεν είναι τίποτα περισσότερο από δημοσιογράφοι των συμβάντων (εκτός λαμπρών εξαιρέσεων) και το θέμα κλείνει εδώ. Αν καταφέρουν να πάρουν ''συνέντευξη'' από την ίδια την τέχνη τα ξαναλέμε. Συνέχεια με το Mobeda Dandelion. Ένα acid blues rock κομμάτι, με το βιολί να έχει τον πρώτο λόγο. Παράξενο και γοητευτικό, γλιστράει και χάνεται στον άνεμο χωρίς να καταλάβεις τι έγινε. Ένα διαμάντι. Συνέχεια με το The Path Does Have Forks. Ένα acid rock - progressive κομψοτέχνημα, δαιδαλώδες, αφαιρετικό και πολύχρωμο. Κομμάτι σταθμός με το φλάουτο, τα διπλά φωνητικά, την κιθάρα σε πλήρη αρμονική συγχώνευση. Μία επική, διαχρονική παρακαταθήκη, για όσους τολμήσουν να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι. Ο δίσκος κλείνει με το Try, Try, To Understand Yourself, μία πρόταση ενδοσκόπησης, αποστασιοποίησης, απελευθέρωσης και αυτοαποκλεισμού. Το ένα φέρνει το άλλο και όλα μαζί το τίποτα που είναι τα πάντα. Εξαρτάται από την θέση - θέαση του Είναι.

Αυτός ήταν ο δίσκος του Bob Smith και όπως αναφέραμε στην αρχή, ένας από τους κορυφαίους δίσκους στην ιστορία της ψυχεδέλειας. Ο Bob Smith πέθανε το 2007 ξεχασμένος από όλους, όπως όταν ζούσε. Μας άφησε πίσω του αυτό το υπερπολύτιμο δώρο και δίκαια πέρασε στο πάνθεον της μουσικής που άλλαξε τον κόσμο.

https://www.youtube.com/watch?v=0qajdC32CJQ&list=RD0qajdC32CJQ&start_radio=1