FOOD - FOREVER IS A DREAM

By Dr. Acid_000

Οι Food φαίνεται να κατάγονταν από την East Coast. Δεν έχει εξακριβωθεί ακριβώς το μέρος, πάντως ο μοναδικός τους δίσκος Forever Is A Dream ηχογραφήθηκε στο Chicago το 1969 στην γνωστή δισκογραφική εταιρεία Capitol. Το συγκρότημα αποτελούνταν από τα εξής μέλη:

Bass – Erick Scott Filipowitz

Drums, Percussion – Barry Mraz

Guitar, Vocals – Bill Wukovich

Keyboards, Producer, Arranged By – Ted Ashford

Lead Vocals – Steve White

Δυστυχώς, όπως οι Gandalf, οι Common People και πολλά άλλα συγκροτήματα, δεν προωθήθηκαν από την Capitol με αποτέλεσμα να περάσουν σχεδόν απαρατήρητα. Ίδια ήταν και η μοίρα των Food. Η εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων της εταιρείας, στέρησε από το μουσικό κοινό να έρθει σε επαφή με ένα από τα συγκλονιστικότερα και ιδιαίτερα ψυχεδελικά συγκροτήματα της εποχής. Πράγματι. Οι Food ελάχιστη σχέση έχουν με τις άλλες μπάντες, ακόμα και αν σε κάποια σημεία θυμίζουν κάτι από αυτές. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τους Gandalf όσον αφορά το μουσικό ύφος, μόνο που οι Food ξεπερνούν κατά πολύ τους προαναφερθέντες, όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα που προσπάθησαν να παίξουν σε αυτό το στυλ. Όμως τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους οι Food; Κατάφεραν ή όχι να περάσουν το όραμά τους στην μουσική πρόταση που μας παρουσίασαν; Ας προσπαθήσουμε να τους προσεγγίσουμε γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις δυσκολίες που θα συναντήσουμε.

Εισαγωγή με το κομμάτι που έδωσε τον τίτλο στον δίσκο τους, Forever Is A Dream. Μα σοβαρολογούμε τώρα. Πλήρης κατάρρευση των αισθήσεων και του νευρικού συστήματος. Δεν μπορεί ο εγκέφαλος να αντέξει τέτοιο πάθος, εκτός και αν ριχτεί στις φλόγες. Μπορεί να το κάνει ανεξαρτήτως κόστους; Η απάντηση δεν είναι εύκολη, γιατί ακολουθεί και δεύτερη δοκιμασία ακόμα πιο βασανιστική. Είναι το διονυσιακό πάθος που λύνει τους δεσμούς με την ύπαρξη, οδηγώντας σε στην εκστατική τρέλα, στις αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις του σώματος μέχρι τον πλήρη αφανισμό του. Το Απολλώνειο πνεύμα που θα έφερνε έστω μια προσωρινή ισορροπία αγνοείται. Μια βουτιά στην άβυσσο θα σου χαρίσει την ελευθερία ή θα αυξήσει τον πυρετό σου; Ας στοχαστεί ο καθένας και ας δώσει μια μη απάντηση, που να μοιάζει με απάντηση. Τέτοια κομμάτια γράφονται όταν σβήνει για λίγο ο χρόνος και μόλις που προλαβαίνεις να δεις την σκιά σου στο κάτοπτρο του χάους. Επειδή όμως πρέπει να επιστρέψουμε στην πεζότητα της βαρετής ανάλυσης του επικού αυτού κομματιού (κάτι που δεν θα θέλαμε, γιατί τέτοια μουσικά ποιήματα δεν προσφέρονται για αναλύσεις), θα λέγαμε ότι η ερμηνευτική ευθραυστότητα σπάει από την υπερβολική ένταση, παραχωρώντας τη θέση της στην απίστευτη ενορχήστρωση του Ashford στη μέση του κομματιού, αποφορτίζοντας κάπως την πνιγηρή ατμόσφαιρα πριν επιστρέψει ακόμα πιο πνιγηρή, μαζεύοντας τα κομμάτια της για να λουστούν στο φως της νύχτας. Μετά από όλα αυτά, για ποιο λόγο να συνεχίσουμε την ανάλυση του δίσκου; Να είναι η περιέργεια ή κάτι άλλο απροσδιόριστο που μας παρακινεί να προχωρήσουμε; Θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι οι Beatles θα πούλαγαν την ψυχή τους στο Θεό η στον Διάβολο, για να έχουν ένα τέτοιο κομμάτι στο ρεπερτόριο τους; Ίσως είμαστε υπερβολικοί. Δεν ξέρω. Αλλαγή των πάντων στη συνέχεια. Το εκπληκτικό ψυχεδελικό Naive Prayers. Φανταστική κιθάρα και άψογη ενορχήστρωση. Δύσκολο κομμάτι με πολλές εναλλαγές υψηλού επιπέδου, ένα πραγματικό διαμάντι με τον Ashford να κάνει θαύματα στο φινάλε. Ακολουθεί το No με εισαγωγή πνευστών, έξοχη ερμηνεία και jazz επιρροές χωρίς να απομακρύνεται από την ψυχεδέλεια. Ακολουθεί η σπουδαία acid μπαλάντα Lady Miss Ann, με πολλά εφέ μέσα σε έντονο μυστικιστικό κλίμα. Ακόμα καλύτερη η συνέχεια με την επίσης μυστικιστική μπαλάντα Fountains Of My Mind. Ένα σκοτεινό κομψοτέχνημα ποίησης και ερμηνείας, με το όργανο να δημιουργεί μια ζοφερή ατμόσφαιρα φόβου και ευαισθησίας. Η τέλεια acid μπαλάντα και σίγουρα από τις κορυφαίες του είδους παρά την μικρή της διάρκεια. Η πρώτη πλευρά κλείνει με το Coming Back κοντά στην jazz, ένα μέτριο κομμάτι πάντα σε σχέση με τα προηγούμενα. Μια μικρή ανησυχία για την συνέχεια που θα δούμε, αν έχει βάση.

Η δεύτερη πλευρά μας καθησύχασε. Το What It Seems To Be, συνεχίζει εκεί που σταμάτησε το Fountains Of My Mind. Σπουδαία acid μπαλάντα, διατηρεί την υψηλή ποιότητα της μπάντας. Αξίζει να προσέξει ο ακροατής το σχετικά μεγάλο φινάλε του κομματιού. Υπέροχο και ευρηματικό μέσα στην απλότητά του. Ένα βήμα πιο μπροστά το Inside The Mirror, με τα διπλά παραμορφωμένα φωνητικά να του προσθέτουν ιδιαίτερη αίγλη. Άλλη μια μεγάλη στιγμή του δίσκου, πάντα στο ίδιο κλίμα των τελευταίων κομματιών. Άψογη τεχνική και ερμηνεία. Το χαοτικό κιθαριστικό Marbled Wings, μας ξαναβάζει στην ψυχεδέλεια. Απίθανα κιθαριστικά περάσματα με την πολύτιμη βοήθεια του οργάνου και την όπως πάντα μοναδική ερμηνεία. Τελειο!!! Στο ίδιο ψυχεδελικό κλίμα το Traveling Light. Ταξιδιάρικο, κιθαριστικό, μαεστρικά δομημένο. Δεν είναι εύκολο κομμάτι, δεν το ακούς και πηγαίνεις παρακάτω. Ολόκληρος ο δίσκος δεν πρόκειται να γίνει κατανοητός αν δεν ασχοληθείς σοβαρά μαζί του. Υπάρχει πολύ βάθος εντός του. Όπως σε σέβεται θα πρέπει να τον σεβαστείς, για να σου αποκαλυφθεί στην ολότητα του, διαφορετικά δεν έχει νόημα να χάσεις το χρόνο σου απλά ακούγοντάς τον. Θα έχεις χάσει την ουσία κατατάσσοντας τον μαζί με τους άλλους δίσκους της σειράς. Το Leaves που ακολουθεί δεν είναι ένα απλό ερωτικό τραγουδάκι, αλλά μια παθιασμένη acid rock μπαλάντα από αυτές που το συγκρότημα ξέρει καλύτερα από τον καθένα να δημιουργεί. Μας το απέδειξαν πριν, μας το αποδεικνύουν ξανά. Ψάξτε αλλού να βρείτε τα γλυκανάλατα τραγουδάκια. To ερωτικό τραγούδι των Food είναι γεμάτο πάθος και ειλικρίνεια, ακόμα και αν χρειαστεί να διαβούν δύσβατα μονοπάτια. Ο δίσκος κλείνει με το μυθικό, ψυχεδελικό Here We Go Again. Ένα ψυχεδελικό κιθαριστικό αριστούργημα που θα το ζήλευαν πολλοί άλλοι. Παράξενο, εμπνευσμένο κομμάτι που δικαιώνει αυτά που λέγαμε πριν. Ακούστε το και συγκρίνετέ το με άλλα κομμάτια αυτού του είδους. Μπορεί να είναι καλύτερο ή χειρότερο από αυτά που θα ακούσετε ποτέ, όμως δεν θα είναι Food.

Αυτή είναι η μαγεία αυτού του μυθικού συγκροτήματος. Δεν αντιγράφεται από κανέναν γιατί δεν μπορεί να αντιγραφεί. Αντιθέτως, αυτοί μπορούν να ''αντιγράψουν'' κάτι χωρίς να το καταλάβετε, πολύ απλά γιατί δεν θα είναι ίδιο αυτό που αντέγραψαν. Θα είναι δικό τους, θα είναι Food και η ιστορία τελειώνει κάπου εδώ. Είναι περιττό να τονίσουμε την αναγκαιότητα απόκτησης ή τουλάχιστον ακρόασης αυτού του δίσκου.

 https://www.youtube.com/watch?v=xm-t_gcZ5bo&list=RDxm-t_gcZ5bo&start_radio=1