BULBOUS CREATION - YOU WON’T REMEMBER DYING
By Dr. Acid_000
Οι Bulbous Creation κατάγονταν από το Kansas και απαρτίζονταν από τα εξής μέλη:
Paul Parkinson (vocals, guitar)
Jim "Bugs" Wine (bass)
Alan Lewis (lead guitar)
Chuck Horstmann (drums)
Lynne Wenner (keyboards
Αν και υπήρχαν από το τέλος της δεκαετίας του 1960, ηχογράφησαν τον μοναδικό τους δίσκο το 1971 (κατ’ άλλους το 1969-1970), ο οποίος όμως (πιθανόν από αποχωρήσεις των μελών) δεν κυκλοφόρησε στην εποχή του αλλά το 1994, από την Rockadelic Records, με τον τίτλο You Won't Remember Dying. Αργότερα υπήρξαν και άλλες εκδόσεις από διάφορες εταιρείες, με διαφορετικό εξώφυλλο, τον ίδιο τίτλο και τα ίδια τραγούδια. Η Rockadelic Records, κατά την γνώμη μου, είναι μια από τις κορυφαίες εταιρείες και όλες οι επανεκδόσεις της, αγγίζουν τον αυθεντικό ήχο του κάθε συγκροτήματος χωρίς remastered, ψηφιακή επεξεργασία κ.λ.π. που επιφέρουν εμφανείς αλλαγές στον αυθεντικό ήχο. Θα αναλύσουμε τον δίσκο όπως τον ακούσαμε από την συγκεκριμένη εταιρεία.
Εισαγωγή με το εκπληκτικό End Of The Page. Μια ελεγεία που σου σπαράζει την καρδιά. Λυρισμός που οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση, θαυμάσια κιθαριστικά περάσματα και φωνητικά ειδικά φτιαγμένα, για να σε οδηγήσουν στην τελική λύτρωση. Ιδιαίτερο κομμάτι, που γίνεται κατανοητό κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Αλλαγή σκηνικού με το acid hard rock, Having A Good Time. Η κιθάρα παραδίδει μαθήματα ουσίας, με τα φωνητικά να θυμίζουν αρκετά τους σπουδαίους Ten Years After, αλλά μέχρι εκεί, με το συγκρότημα να διατηρεί την ιδιαιτερότητά του. Συνέχεια με τον ύμνο που ακούει στο όνομα Satan. Επίκληση με σκοπό την κάθαρση στον ''άρχοντα του σκότους'', μέσα σε ένα acid hard κιθαριστικό και ερμηνευτικό παροξυσμό, που δεν σου αφήνει περιθώρια αναβολής για τις προθέσεις τους. Και εδώ τα κιθαριστικά σολαρίσματα, απόλυτα εναρμονισμένα με τα φωνητικά, δημιουργούν μια σκοτεινή, αποπνικτική ατμόσφαιρα, αποκλείοντας κάθε απόπειρα διαφυγής ή διαπραγμάτευσης, κρατώντας σε στην άκρη της αβύσσου. Και αν το προηγούμενο κομμάτι ήταν ένας ύμνος – πρόλογος, το Fever Machine Man που κλείνει την πρώτη πλευρά, είναι η συνέχεια και η εξέλιξή του, πάνω στις ίδιες φόρμες και το τέλος του. Ανατριχίλα και δέος, ένα κομμάτι βγαλμένο από τα έγκατα της γης για να παρεισφρήσει σε αυτά της ψυχής, πυρπολώντας χωρίς έλεος. Αν υπάρχει αρχέγονο συναίσθημα που έρχεται από το πουθενά (για να πάει πού άραγε;), αυτά τα δύο κομμάτια το συνέλαβαν στο ακέραιο. Δεν ξέρω αν και οι ίδιοι κατάλαβαν τι έκαναν.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το έπος, Let's Go To The Sea. Εδώ, οι Black Sabbath έχουν την τιμητική τους. Βαθιά επηρεασμένο από το θρυλικό συγκρότημα, στην αρχή αλλάζει εντελώς κατεύθυνση, στη συνέχεια με αλλεπάλληλες εναλλαγές, ξεφεύγει από τους δασκάλους του και μας ρίχνει απότομα στην ψυχεδέλεια. Κάποια blues στοιχεία, μάταια προσπαθούν να ισορροπήσουν την κατάσταση. Το κομμάτι υπάρχει για να υπάρχει, μόνο του, απογυμνωμένο, αποδημώντας τους πάντες και τα πάντα. Μέσα σε 8 λεπτά, δοκιμάζουν την αντοχή τη δική μας, τη δική τους, όσων τολμούν να περάσουν τον Ρουβίκωνα, όσους επέστρεψαν, παραμένοντας εκεί για πάντα. Συνέχεια με το αργό, αγχωτικό Hooked. Εξαιρετική κιθάρα και ερμηνεία βαθιά, μέσα στην ψυχεδέλεια, λάμπει μέσα στην μαυρίλα του. Το φανταστικό acid hard rock, Under The Black Sun που το διαδέχεται, διατηρεί και αλλάζει την ατμόσφαιρα, με την κιθάρα στην αρχή και το όργανο στο τέλος, να χωρίζουν το κομμάτι σε δυο μέρη, με το ένα να κοιτάζει και ταυτόχρονα να απομακρύνεται από το άλλο, στον ίδιο πάντα δρόμο, αυτόνομα και ενωμένα, κυρίαρχα και κυριαρχούμενα. Και πως να λείπει το κλασικό blues;.Η διασκευή του Stormy Monday, που κλείνει τον δίσκο με δεξιοτεχνικά σολαρίσματα, περιεκτική, λιτή, καλοδουλεμένη, παίρνει άνετα τη θέση της δίπλα στις τόσες σπουδαίες διασκευές, που έγιναν από μεγάλα συγκροτήματα.
Αυτός ήταν ο αριστουργηματικός δίσκος των Bulbous Creation. Χρωστάμε πολλά στην Rockadelic, που τον έβγαλε από την αφάνεια και τον κυκλοφόρησε όπως είπαμε για πρώτη φορά το 1994, για να έρθουμε σε επαφή μαζί του. Αγαπήσαμε περισσότερο την μουσική ακούγοντας τον και θα ήταν μεγάλη έλλειψη αν αγνοούσαμε την ύπαρξή του. Δεν είναι εύκολος δίσκος, είναι ιδιαίτερα καταθλιπτικός και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή για να γίνει κατανοητός.
Εδώ θα αναφερθούμε σε κάτι το οποίο θα αναλύσουμε στο μέλλον. Δεν ξέρω αν έχει γίνει αντιληπτό, ότι τουλάχιστον τα μισά (ίσως και περισσότερα) ψυχεδελικά κομμάτια, είναι από θλιμμένα έως καταθλιπτικά, κάποια άλλα σε παραπέμπουν σε υπερβατικές καταστάσεις, κάποια άλλα μοιάζουν ακατανόητα. Τί συμβαίνει; Μας μιλούσαν για την γιορτή της ζωής τα "παιδιά των λουλουδιών", το ''καλοκαίρι της αγάπης'', οι ''θείες μου οι χίπισσες'' και τόσες άλλες ανοησίες, που ελάχιστη έως καθόλου, έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Γιατί λοιπόν αυτή η "γιορτή'' δεν αντικατοπτρίζεται σε ένα μεγάλο μέρος της ψυχεδελικής ποίησης (των τραγουδιών), άλλα ούτε και στον ανέμελο τρόπο ζωής, που μας πασάρανε τόσα χρόνια οι διάφοροι ''ειδήμονες΄΄ του είδους, με τις ταινίες τους, τα περιοδικά τους και τα άλλα προπαγανδιστικά μέσα που διέθεταν; Τα γεγονότα τους διαψεύδουν πανηγυρικά, τουλάχιστον για όσους ενδιαφέρονται να προχωρήσουν πιο βαθιά στην ανάλυση ενός φαινομένου, που αν και δεν υπήρχε προηγούμενο (όπως και επόμενο), συγκλόνισε τον πλανήτη και ασφαλώς δεν έπεσε από τον ουρανό.
Επειδή όλα έχουν μια συνέχεια και μια ασυνέχεια, θα εντοπίσουμε και τις ρίζες του κινήματος, όπως και τους προβληματισμούς που το γονιμοποίησαν και θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε, σε όχι τόσο εύκολα ζητήματα, όπως φαίνονται στους αφελείς, τους επιπόλαιους η τους παραπλανημένους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου