STONEY & THE JAGGED EDGE - CHASING RAINBOWS
By Dr. Acid_000
Οι Stoney & The Jagged Edge, κατάγονταν από το Detroit Michigan. Ιδρύθηκαν το 1966, έπαιξαν σε διάφορα clubs της περιοχής και ιδιαίτερα στο φημισμένο Grande Ballroom, όπου άνοιγαν τις συναυλίες για μεγάλα ονόματα της εποχής όπως οι Cream και οι Doors. Δύο χρόνια αργότερα, το συγκρότημα διαλύθηκε αφήνοντας πίσω του έναν μισοτελειωμένο δίσκο (μόλις 6 κομμάτια), που επρόκειτο να κυκλοφορήσει στην μικρή εταιρεία (του παραγωγού τους Jeep Holland), A-Square Records στο Michigan, κάτι που δεν έγινε, με αποτέλεσμα ο δίσκος να μείνει στην αφάνεια μέχρι το 2014, οπότε εκδόθηκε για πρώτη φορά από την Big Beat Records. Αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Bass, Backing Vocals – Harry Catarancuic
Drums, Backing Vocals – Tim Thompson
Guitar, Backing Vocals – Ira Pack
Lead Vocals – Stoney Mazur
Ας δούμε αυτά τα κομμάτια, που κυκλοφόρησαν κάτω από τον τίτλο Chasing Rainbows. Οι άγριες διαθέσεις τους φαίνονται από την αρχή, με το Can't Find The Key. Θυελλώδεις κιθάρες, ψυχεδελικά φωνητικά, αυθεντικός ήχος του Detroit, στην πιο σκληρή εκδοχή του. Υπέροχο acid hard rock κομμάτι, πρωτόγονο λες και ηχογραφήθηκε χωρίς προεργασία, χωρίς πρόβες, μια και έξω σαν να σου λένε «αυτοί είμαστε και σε όποιον αρέσει». Αφού μας έδωσαν τα διαπιστευτήριά τους, περνάμε στο ψυχεδελικό Who's Loving Her Now. Εδώ πέφτουν οι τόνοι, ανεβαίνει όμως η ποιότητα. Διπλά, αγχωτικά φωνητικά, με την κιθάρα να παραμονεύει στη σκιά για να το μορφοποιήσει όπως αυτή θέλει, χαρίζοντας του μια αξιοζήλευτη αρμονία υψηλών απαιτήσεων. Συνέχεια με το psych heavy, Delilah (καμία σχέση με το γνωστό τραγουδάκι). Εδώ, έχουμε σαρωτικά χωρίς έλεος, άπιαστα σολαρίσματα, με τον τραγουδιστή να αγκομαχά προκειμένου να κρατηθεί όρθιος, μέχρι το τέλος και την κιθάρα να τον αφυπνίζει διαρκώς, σε έναν ΄''βασανιστικό διάλογο'' πέρα από κάθε όριο, με απώτερο στόχο την τελειότητα, την οποία πετυχαίνουν απόλυτα όσο και αν φαίνεται παράξενο, χωρίς να προσπαθήσουν ιδιαίτερα. Όταν το έχεις μέσα σου, θα σου βγει. Το θέμα είναι πότε, πως και που. Οι φίλοι μας το γνώριζαν πολύ καλά και όλα ήρθαν αυθόρμητα την κατάλληλη στιγμή. Με αυτό το έπος κλείνει η πρώτη πλευρά.
Επιστροφή στην ψυχεδέλεια με το Rainbows, που ανοίγει την δεύτερη πλευρά. Λυρικά, τριπαριστά φωνητικά, που εμφανίζονται από το χάος για να επιβάλλουν την παρουσία τους, με την βοήθεια της κιθάρας που κάνει αισθητή την παρουσία - απουσία της, παίζοντας μαζί μας το παιχνίδι της αναμονής και της ολοκλήρωσης. Ένας ύμνος μοναδικός, που σε συνεπαίρνει και σε απελευθερώνει με μαγικό τρόπο. Το Crystal Rain που ακολουθεί, συμπληρώνει ότι άφησε πίσω του ο προηγούμενος ύμνος, διευρύνοντας και οδηγώντας τον σε πιο ''επικίνδυνους'' δρόμους, με πιο ωμό άλλα και πιο θελκτικό τρόπο. Ο δίσκος κλείνει όπως άρχισε, με το acid hard rock, The Dues Song. Πως θα γινόταν διαφορετικά; Σκοτεινό κομμάτι, με την κιθάρα να φλέγεται, τα μονότονα φωνητικά να φορτίζουν την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον αρχικό στόχο, που πότε δεν ήταν ξεκάθαρος. Αυτά ήταν τα διασωθέντα κομμάτια των Stoney & The Jagged Edge.
Ένα συγκρότημα φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα. Εμείς πήραμε μια μικρή γεύση από αυτά που θα ακολουθούσαν, αν δεν είχαν διαλυθεί τόσο σύντομα, άλλα έστω και έτσι, κέρδισαν μια θέση στην καρδιά μας και εκεί θα μείνουν, σαν ένα συγκρότημα που έβαλε και αυτό, τα θεμέλια αυτού που ονομάστηκε Detroit sound. Ένας δίσκος που αν και μισός (αρχικά επρόκειτο να ηχογραφήσουν 9 κομμάτια, άλλα τελικά μόνο 6 ηχογραφήθηκαν), πρέπει να αποκτηθεί από κάθε πραγματικό φίλο της ψυχεδελικής εποχής. Το εξώφυλλο του δίσκου θυμίζει αρκετά το κορυφαίο επαναστατικό συγκρότημα του Detroit (και όχι μόνο), τους μυθικούς MC5 που μαζί με τους Stooges, τους Velvet Underground και τους Grateful Dead (το καθένα στο είδος του), αποτελούν μακράν την τετράδα των κορυφαίων και πιο επιδραστικών συγκροτημάτων της Αμερικής μέχρι τις μέρες μας, άλλα και πέρα από αυτές.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου