THE UNITED STATES OF AMERICA - THE UNITED STATES OF AMERICA
By Dr. Acid_000
Οι The United States Of America κατάγονταν από το Los Angeles, CA και αποτελούνταν από τα εξής μέλη:
Joseph Byrd (electronic music, electric harpsichord, organ, calliope, piano)
Dorothy Moskowitz (lead singer)
Gordon Marron (electric violin, ring modulator)
Rand Forbes (electric bass)
Craig Woodson (electric drums, percussion)
Ed Bogas(Organ, Piano, Synthesizer [Calliope])
Αφού υπέγραψαν στην Columbia, ηχογράφησαν το μοναδικό τους lp, το 1968. Ένα μοναδικό, πειραματικό, ηλεκτρονικό και βαθύτατα πολιτικοποιημένο lp, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Εισαγωγή με ένα έπος, το The American Metaphysical Circus. Μετά την μουσική τσίρκου στην αρχή του κομματιού, έρχεται η βελούδινη φωνή της Dorothy Moskowitz, να δώσει στο κομμάτι άλλη διάσταση. Ένα πανδαιμόνιο ηλεκτρονικών ήχων στο βάθος, χωρίς να καλύπτουν τη φωνή της τραγουδίστριας, η οποία άλλες φορές ακούγεται καθαρή και άλλες παραμορφωμένη. Εμπνευσμένο, πρωτοποριακό κομμάτι με την φράση ''The cost of one admission is your mind'', να περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα της Αμερικανικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας παθητικών πελατών, που προσκαλούνται να δούνε την κατάντια τους μέσα σε ένα μεταφυσικό τσίρκο (Αμερική), με ''κόστος εισόδου το μυαλό τους''.
Το μόνο που θέλουμε είναι να σας ευχαριστήσουμε, αρκεί να μην σκέφτεστε. Σας προσφέρουμε το American Dream, ένα σίγουρο πνευματικό και σωματικό θάνατο και ας μην το ξέρετε. Κυνηγήστε το, για να γίνετε σαν εμάς και αν δεν τα καταφέρετε, τα έξοδα κηδείας είναι δωρεάν εντός του μεταφυσικού τσίρκου, γιατί τσίρκο χωρίς θεατές δεν γίνεται. Ας υπάρχει μόνο το σώμα σας για να καλύπτει τον χώρο. Αυτό αρκεί ακόμα και όλες οι άλλες λειτουργίες σας, είναι χαμένες προ πολλού. Τι σας χρειάζονται; Η σκέψη είναι μια κουραστική και άχρηστη υπόθεση. Σκεφτόμαστε εμείς για εσάς, δεν σας φτάνει αυτό; Στο κάτω, κάτω εμείς σας δημιουργήσαμε. Μην είστε αχάριστοι. Τι σας ζητάμε; Μια απλή ανταλλαγή. Μας προσφέρετε το μυαλό σας και εμείς σας φορτώνουμε με όσα όνειρα μπορείτε να φανταστείτε. Όλα είναι ανέξοδα και εφικτά. Σας πουλάμε ελπίδα δωρεάν. Τώρα αν βρεθείτε ζητιάνοι στον δρόμο ή κρεμασμένοι σε ένα δωμάτιο ή ακόμα στο ψυχιατρείο, θα φταίτε εσείς που δεν αποκωδικοποιήσατε σωστά τα όνειρα. Πάμε στους επόμενους που περιμένουν να τους δείξουμε το ίδιο έργο. Αυτό θέλουν, αυτό θα δουν. Ένας ψυχαναλυτικός διάλογος της Αμερικής με τον εαυτό της. Το έκανε ο Dylan με το Highway 61, τρία χρόνια πριν, τα έλεγε ο Phil Ochs, όσο τον άφησαν να ζήσει, τα έλεγαν οι Fugs και ο Allen Ginsberg με το “Ουρλιαχτό” του ο T. S. Eliot, με την ''Έρημη χώρα του'' και ολόκληρο το underground κίνημα, μα πρώτος απ’ όλους ο ''μελλοντολόγος'' Τζωρτζ Όργουελ στο 1984, μόνο που έκαναν ένα λάθος. Το σήμερα είναι πιο εφιαλτικό από το τραγικό χθες και αυτό αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα (αν δικαιούται ακόμα αυτόν τον τίτλο, κάτι που έχω σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλω για να μην πω την απορρίπτω).
Μετά από αυτή την παρένθεση επιστρέφουμε στον δίσκο. Δεύτερο κομμάτι, το ψυχεδελικό Hard Coming Love. Εκπληκτική κιθάρα, θεσπέσια ερμηνεία, ξαφνικές διακοπές και εναλλαγές. Ένα σπάνιας ομορφιάς κομμάτι, με στοιχεία Avant-garde, πληθωρικό και απλησίαστο για τους περισσότερους, ένας άθλος. Το λυρικό, εύθραυστο Cloud Song, με τη φωνή της Dorothy Moskowitz να μεταμορφώνεται σε μουσικό όργανο, είναι άλλο ένα μουσικό επίτευγμα. Έχεις την αίσθηση ότι όλα κρέμονται από μια κλωστή, έτοιμα να καταρρεύσουν σε κάθε αδέξια κίνηση. Ακούγεται απνευστί. Το ηλεκτρονικό The Garden Of Earthly Delights, προκαλεί σοκ με την αυθεντικότητά του. Πειραματισμός και ερμηνεία αγγίζουν την τελειότητα (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο, που κανείς δεν γνωρίζει), χαρίζοντάς μας μια εποποιία. Τρομερό κομμάτι, αξίζει να ακουστεί πολλές φορές χωρίς να χαθεί ίχνος από την μαγεία του. Η πρώτη πλευρά κλείνει με το μάλλον ειρωνικό, I Won't Leave My Wooden Wife For You, Sugar. Διπλά φωνητικά, jazz New Orleans επιρροές, γίνεται εμβατηριακό από τη μέση μέχρι το τέλος. Αρκετά πρωτότυπο, μας δείχνει τις μεγάλες δυνατότητές τους να αλλάζουν στυλ, με την ποιότητα πάντα στα ύψη.
Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με το Where Is Yesterday. Ένα ψυχεδελικό ορατόριο, πανδαισία από φωτεινούς κύκλους ηλεκτρονικού πειραματισμού, αρκετά καινοτόμο για την εποχή του, επιστρατεύουν Λατινικά στην εισαγωγή για να του προσδώσουν μεγαλύτερη αίγλη, trippy έξοχοι στίχοι, με τις φωνές να αλληλοσυμπληρώνουν η μία την άλλη, μέσα σε ένα βιωματικό ταξίδι στον χρόνο. Μια οπτασία. Συνέχεια με το ψυχεδελικό Coming Down. Απίστευτο κομμάτι. Ένας ηλεκτρονικός και καθαριστικός ογκόλιθος, μπάσο και φωνητικά με την βοήθεια των εφέ να αφήνουν το στίγμα τους, δημιουργούν μια σύνθεση, ικανή να ξεκλειδώσει ότι κρύβει ο καθένας μέσα του. Φτάνουμε στο Love Song For The Dead Che, αφιερωμένο στη μνήμη του μεγάλου Αργεντίνου επαναστάτη.
Εδώ θα ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση, απαραίτητη μια και η περίσταση το απαιτεί και η οποία είναι εκτός μουσικής. Ο Joseph Byrd, ήταν μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Αμερικής. Αντίθετα από άλλους συναδέλφους του, όχι απλώς είχε ενεργή συμμετοχή στα τεκταινόμενα της εποχής, αλλά τόλμησε να γράψει ένα κομμάτι για τον Che Guevara και όχι τυχαία. Όπως είναι γνωστό, ένα χρόνο πριν, ο Che δολοφονήθηκε στη Βολιβία από τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Τεράστια είναι η ευθύνη και των Σοβιετικών ρεβιζιονιστών, που με την παθητική στάση τους, άνοιξαν τον δρόμο σε ότι ακολούθησε. Αφήνοντάς τον απροστάτευτο, απαγορεύοντας στο κομμουνιστικό κόμμα της Βολιβίας, οποιαδήποτε βοήθεια στον Che και τους λιγοστούς συντρόφους του, στην ουσία όπλισαν τα χέρια των δολοφόνων του. Ο λόγος; Ο φόβος τους μπροστά στην προοπτική της παγκόσμιας επανάστασης, που θα έστελνε και αυτούς στα απόβλητα της ιστορίας και θα πέρναγε πραγματικά η εξουσία στα σοβιέτ. Έπρεπε το ενοχλητικό αγκάθι να φύγει από τη μέση, για να ησυχάσουν γραφειοκράτες και ιμπεριαλιστές. Αν και τα κατάφεραν, η ιστορία τους τιμώρησε. Ουδείς θυμάται όλα αυτά τα ανθρωπάκια, ενώ ο μεγάλος επαναστάτης είναι πάντα παρών και το έργο του πάντα επίκαιρο για τις μελλοντικές γενιές. Όσον αφορά την εμπορευματοποίηση που ακολούθησε μέχρι τις μέρες μας, υπεύθυνη γι’ αυτό είναι η κόρη του, η οποία έστησε ολόκληρη επιχείρηση πάνω στο αίμα του πατέρα της, με τη συμμετοχή ή την ανοχή της. Αυτή είναι που του έδωσε την χαριστική βολή και αυτή θα την δεχτεί στο τέλος, αν δεν την έχει ήδη δεχτεί. Έκρινα αναγκαίο να αναφερθώ στο θέμα και γιατί με ''προκάλεσε'' το κομμάτι του Joseph Byrd, αλλά και για την αποκατάσταση της αλήθειας, στον βαθμό που κάτι τέτοιο είναι εφικτό, μέσα σε λίγες γραμμές. Τέλος της παρένθεσης. και δεν θα αναφερθώ στο συγκεκριμένο κομμάτι, για ευνόητους λόγους.
Το σύντομο Stranded In Time, επηρεασμένο από την κλασική μουσική, θυμίζει έντονα το Eleanor Rigby των Beatles θα χώραγε άνετα στο Revolver, δεν νομίζω όμως στον δίσκο των The United States Of America, ο οποίος είναι εντελώς διαφορετικός. Με το The American Way Of Love, το οποίο είναι χωρισμένο σε τρία μέρη, φτάνουμε στο τέλος του δίσκου. Ένα τρυπαριστό με πολλές αλλαγές ρυθμού, κολάζ ηχητικής παράνοιας, ένα χάος με κάποια εντυπωσιακά καθαριστικά περάσματα, αλλοπρόσαλλα πνευστά και φωνητικά εκτός τόπου και χρόνου. Ή τριπαρίστικαν σε τέτοιο βαθμό που δεν ήξεραν τι έκαναν ή παίζουν μαζί μας, διχάζοντας επιτηδευμένα τους ακροατές του δίσκου. Άλλοι θα το αγαπήσουν και άλλοι θα το προσπεράσουν αδιάφορα.
Αυτό ήταν το αριστούργημα των The United States Of America, ένας από τους σημαντικότερους, πειραματικούς, ψυχεδελικούς δίσκους της ηλεκτρονικής σκηνής. Άφησαν ένα single, με τα κομμάτια The Garden Of Earthly Delights / Love Song For The Dead Che (1968). Ένα χρόνο μετά, ο Joseph Byrd με το όνομα Joe Byrd And The Field Hippies, ηχογράφησαν άλλο ένα αριστουργηματικό δίσκο, πειραματικός και πολιτικοποιημένος και αυτός. Και οι δυο δίσκοι συστήνονται ανεπιφύλακτα, με τον πρώτο να είναι ελάχιστα μπροστά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου